| Thanatiwat 的个人资料...That's right!!! It's ...照片日志列表 |  工具  帮助 |
|
7月30日 AG550 : Animal Gang Introduction หลังจากที่ไม่ได้ up มาซักพัก (ก็ไม่ซักพักหรอก นานโขอยู่) วันนี้ก็คงเป็น ฤกษ์งามยามดีที่จะได้เวลา up blog ของตัวเองซะที
ไอ้ที่ไม่ได้อัพเนี่ย ไม่ใช่ว่าขี้เกียจ แต่มันไม่รุ้จะอัพเรื่องอะไรดี จะอัพเรื่องงานที่เยอะแยะถาโถมเข้ามาราวกับน้ำบ่าไหลหลากก็คงจะไม่ดี เดี๋ยวเพื่อนๆ (เออ พวกมึงนั่นแหละ) จะคิดเป็นอย่างอื่น ตลอดจนทำให้เพื่อนที่ชื่อ "โอม ละเหี่ย" อ่านแล้วจะยิ่งละเหี่ยจนหมดอารมณ์ดำเนินชีวิตบนโลก.....
เข้าเรื่องเลยดีกว่า มันก็ไม่รุ้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เพื่อนๆที่ 4 คน (รวมตัวเองก็เป็น 5) ที่ไม่เหมือนกันเลยซักอย่าง (อาจจะมีเหมือนบ้างมั้ง) ได้มารวมกลุ่มกัน พากันไปกินชาบูชิบ่อยๆ แต่จำได้ว่า ไอ้ฉายาสิงสาราสัตว์ทั้งหลายที่แต่ละคนมีเนี่ย มันเริ่มมาจาก "ออม" (เออ มึงนั่นแหละ ไอพ่อหมี) แล้วไปๆมาๆก็เริ่มมีฉายากันแต่ละคน ตามลักษณะนิสัย (ที่เพื่อนๆตั้งให้)
ออม - พ่อหมีที่แสนดี ชิวๆสบายๆ ดูไม่เครียดกะชีวิต Sensitive นิดๆพองาม (หึๆ)
เบลล์ - ฉายาที่เพื่อนๆ (ออม+บอส) ตั้งให้โดยมิได้นัดหมาย หมาจิ้งจอกกกกกก กูไม่เจ้าเล่ห์เหมือนหมาจิ้งจอกน้า.....
ปอย - ไอเสือปอย ลีลาเหลือร้ายในการสีหญิง ถึงเจ้าตัวจะไม่รุ้ตัวก็เหอะ เพื่อนๆสังเกตอยู่ตลอดแหละ 555555555
บอส - งูใหญ่ที่ฉกเหยื่อ (สาวๆ) ไม่เลือกเหมือนงูตาบอด ระวังให้ดี คุณอาจเป็นเหยื่อของงูตัวนี้แบบไม่ตั้งใจ
เฟียต - ฮิปโปที่อยู่นิ่งๆบนบก แต่เคลื่อนไหวอย่างระริกระรี้ในน้ำ เหมือนเจ้าตัวที่ถ้าไม่อยู่ในอาณาบริเวณของตนเอง ต่อให้โลกแตก ก็ไม่กล้าลุย เหอๆๆๆ
ทั้ง 5 คน (หรือตัวหว่า?) แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง ทั้งนิสัย แนวเพลง ตลอดจนสเป็กผู้หญิง แต่อาจเป็นเพราะความแตกต่างนี้ ทำให้เวลาอยู่ด้วยกัน รู้สึกสนุกก็ได้มั้ง.....
ป.ล.1 กูรักพวกมึงทุกคนนะ ถึงจะกวนตรีลไปนิดก็เหอะ 55555
ป.ล.2 เพื่อนๆที่ไม่ใช่ animal gang ไม่ใช่กูไม่รักนะ กูก็รักเหมือนกันแหละ
ป.ล.3 เพราะกูรักเพื่อนๆทุกคน
ป.ล.4 ถึงเพื่อนๆจะบอก กูหลอกเกรียน แต่กูฟันธง.....
"หลอกเกรียน ไม่หลอกเพื่อนเว้ย!!!!!"
คิทสึเนะ เบลเซบั๊บ ^_^ 4月7日 เรื่องสั้นๆ... มีใครไม่เคยเจอปัญหามั้ยครับ? เจอปัญหาแล้วเคยหาทางแก้ไม่ได้มั้ยครับ? ลองมองเล่นๆนะครับ ถ้าการเจอปัญหาเหมือนกับการเดินหมากรุก (หรือหมากฮอส หมากหนีบ หมากอื่นๆ) คุณนั่งเล่นอยู่กับเพื่อน มีคนอื่นๆมองดูคุณเล่น จนคุณกำลังเสียเปรียบ คุณอาจเดินไปในทางหนึ่ง เพราะคุณเป็นคนเล่น แต่เพื่อนๆคุณอาจจะมองว่าทำไมไม่เดินอย่างงี้ จะทำให้ได้เปรียบมากขึ้น
เหตุการณ์อย่างงี้ ผมเจอบ่อย มันเหมือนกับอะไร เหมือนกับการที่อยู่ใกล้กับปัญหามากเกินไปจนมองไม่เห็นทางแก้ที่ดีที่สุด ลองถอยออกมาซักก้าวสิครับ อาจจะมองอะไรๆได้กว้างขึ้น เห็นสภาพปัญหามากขึ้น และมองเห็นทางแก้มากขึ้น
มีใครเคยมองท้องฟ้ายามค่ำคืนในกรุงเทพมั่งมั้ยครับ? มองเห็นดาวมั้ยครับ? เคยสงสัยมั้ยครับว่ามองไม่ชัดเพราะอะไร (อย่าบอกนะว่าเป็นคืนข้างขึ้น ดวงจันทร์ส่องแสงจนเห็นดาวไม่ชัด) คงเป็นเพราะแสงไฟจากเสาไฟฟ้าส่องแสงเข้าตาเราจนทำให้มองไม่เห็นดาว แล้วคุณเคยมองท้องฟ้ายามค่ำคืนที่ต่างจังหวัดมั้ยครับ? เห็นดาวเยอะมั้ยครับ? เห็นดาวชัดกว่าในตัวเมืองรึเปล่าล่ะครับ?
ที่สำคัญ มันสวยมั้ยล่ะครับ.....
อยากให้ทุกๆคนได้ลองมองดูดาวยามค่ำคืนบ้าง อาจจะช่วยทำให้ใจสงบลง เหมือนที่ดาวบนฟ้าทำให้ผมใจเย็นลง มองทุกอย่างได้กว้างขึ้น
และ.....
ปวดคอมากขึ้นด้วย.....
ป.ล. สงสัยมั้ยครับว่า และอะไร ลองลากให้มีแถบสีน้ำเงินขึ้นสิครับ แล้วจะรู้ว่าและอะไร..... 2月6日 หลังวันงาน..... ผ่านพ้นไปแล้วกะงานรัดสาด วิชาการ ที่เหล่าเพื่อนพ้องหลายคนต้องเจอกับความเหนื่อยยากลำบากในการจัดการเรื่องราวต่างๆที่พรูเข้ามา ไม่รุ้ว่าคนเยอะรึเปล่า แต่รู้สึกได้ว่าคนที่เข้ามาดูงานนั้น มาด้วยความรู้สึกอยากรู้ อยากเห็นว่า ในคณะของเรามีอะไรบ้าง แต่มีอยู่สิ่งหนึ่งที่ไม่เข้าใจ คือ การที่นักศึกษาจัดงานรัดสาดวิชาการเนี่ย ทำไมอาจารย์ไม่งดซะ ถ้าอาจารย์ไม่งด เด็กก็ไม่กล้าที่จะขาดเรียนมาทำงาน แล้วงานมันก็จะไม่เดิน แล้วสุดท้าย ผลเสียมันจะตกอยู่ที่ใคร ก็คณะนั่นแหละ แล้วมันดีมั้ยวะเนี่ย
เหนื่อยมากกับงาน singhadang acoustic contest 1st ที่จัดขึ้น จนวันนี้หลายๆอย่างก็ยังไม่ลงตัว ทั้งเรื่องเงินที่ยังไม่ได้เบิก ทั้งเรื่องใบสมัครที่ลืมไว้ (จนหายไปแล้วมั้ง) ฯลฯ
ช่างแม่ง หลังวันงานก็ยังคงมีแต่เรื่องซวยๆไม่หยุด แผลจากการล้มตอนแข่งบอลชั้นปีก็ดูเหมือนจะรุนแรงขึ้น ค่าใช้จ่ายต่างๆก็มีมาเยอะ จนหมุนเงินไม่ทัน แล้วเรื่องงานที่ไม่เข้าใจว่าจะสั่งไปทำไมเยอะแยะ เรียนก็เรียนวิชาอื่นๆด้วยนะเว้ยยยยย ไม่ได้เรียนกะมึงคนเดียว อย่าสั่งเยอะจะได้มั้ยวะ
เรื่องที่ดีก็คงมีแค่แฟนที่คอยดูแลและเป็นกรรมการคอยห้ามศึกสงครามกะน้องละมั้ง
ก็ขอให้หลังจากนี้ มีแต่เรื่องดีๆเข้ามาด้วยเถอะ สาธุ...... 1月3日 Ending the Old year.Ending the old Things...ก็ผ่านไปแล้วกับปีเก่าๆที่ผมรู้สึกว่ามีแต่เรื่องตั้งแต่ต้นปียันท้ายปี ลองมาคิดเล่นๆมะ ว่ามันมีเรื่องอะไรมั่ง
ผมว่านะ ตอนปลายปีที่แล้วถึงต้นปีที่แล้ว ก็มีเรื่อง สึนามิ
น่าน.......ซวยกันตั้งแต่ต้นปี
ต่อมาก็มีเรื่องเล็กๆน้อยๆดังกันเป็นช่วงๆ
แต่เรื่องที่กระทบคนที่มีพาหนะขับคงไม่พ้นเรื่อง....น้ำมัน
ราคาขึ้นแบบ อาทิตย์ต่ออาทิตย์
จะขึ้นราคากันไปถึงหนายยยยยยยยยยย
ท้ายปีก็มีเรื่องสอบมาให้เครียดแบบพอเป็นกระสัย
คนที่สอบหลังปีใหม่ก็ โชคดี ละกัน
เอาเถอะ เรื่องแย่ๆก็ปล่อยให้มันผ่านไป
มาปีนี้ อย่างน้อยก็ได้รู้ละว่า ปีนี้ผมไม่ควรทำอะไร
ปีนี้ไม่ควรเล่นการพนันแบบหนักๆ
เจ๊งกระจุย เป๋าตังกระจาย เฮ้อ!!! ไม่น่าเล้ยยยยย
ปีนี้ปีใหม่ก็ขอให้มันมีแต่เรื่องดีๆ
ใช่ครับ ขอให้คุณมีแต่เรื่องดีๆด้วย
คุณนั่นแหละครับ
คุณคนอ่านนั่นแหละครับ 11月27日 Nameless Story27/11/48
นานเท่าไหร่แล้วนะ ที่ไม่ได้อัพ blog นี้ เปิดเทอมแล้วทุกคนคงเจอปัญหาเดียวกับผม... งานเยอะ ไม่ว่าจะเป็นรายงาน การบ้าน ฯลฯ แม้มันจะมีประโยชน์ แต่มันก็ทำให้เกิดความน่าเบื่อมิใช่น้อยเลย
ตอนนี้เรื่องที่บ้านก็เหมือนจะเริ่ม ok แล้ว งานก็ยังคงต้องทำบ้าง แต่น้อยลง เพราะต้องตื่นไปเรียน พยายามหาคนมาทำงานที่บ้าน หวังว่าจะเจอคนที่ดี ซื่อสัตย์ แต่ก็อย่างว่า ถ้าหาได้ก็ดีอะนะ
งานที่ต้องทำก็มีเยอะ แต่ส่วนหนึ่งก็เพื่อเป็นการหาเงินด้วยตัวเอง แม้ลำบากก็ต้องทำไป คงไม่มีคนที่เราไม่รู้จักเอาเงินมาให้เราง่ายๆหรอก ทุกอย่างมานก็ต้องแลกด้วยน้ำพักน้ำแรงทั้งนั้นแหละนะ
สภาวะทางการเงินก็เข้าสู่ช่วงเจริญ มีเงินมามาก ส่วนนึงเพราะมาจากการหางานทำ+การขายของส่วนตัว(ที่ไม่ได้ใช้)ออกไป มันทำให้เราคิดว่า การออมนั้นเป็นสิ่งที่สำคัญ
นานมากแล้วที่ไม่ได้ร่ำสุรา แม้รู้ว่ามันเป็นสิ่งที่ไม่ดีต่อร่างกายก็เถอะ แต่มันก็เหมือนกันการโกหกนั่นแหละ รู้ว่าโกหกไม่ดี แล้วโกหกทำไมล่ะ น่านแหละ คำตอบก็คงเป็นแบบเดียวกัน
แล้วไหงการอัพคราวนี้เป็นเหมือนการบ่นของคนชราภาพไปเสียเช่นนั้นเล่า ตัวเองยังไม่รู้เหมือนกัน ว่าแล้วก็ไปดีกว่า เดี๋ยวจะกลายเป็นการบ่นของผู้สูงอายุไป... 10月17日 อีก 1 วันที่ผ่านพ้นไป(แบบไร้เรื่องน่าสนใจ) เซ็งเว้ยยยยย!!!! โดนปลุกตั้งแต่ 7.40 เช้ากว่าตอนเรียนอยู่ม.ปลายซะอีก อาบน้ำก่อนลงมาทำงานบ้านก็โดนว่าอีก ฮ่วยยยยยย เซ็งหลายยยยยย
ช่วยงานตอนกลางวันก็ไม่มีอารายให้ทำอี๊กกก กลายเป็นนั่งทำต้นฉบับของอาทิตย์หน้าจนเสร็จ
เอาวะ!!!! ยังดีที่ได้เกมส์ใหม่มาเล่น Burn Out Revenge ชนรถคนอื่น สะใจเว้ย!!! (ถ้าเป็นของจริงละก็ หึๆๆ คงไส้ไหลตอนชนครั้งแรกแล้วม้าง) จะอัพ space ก็ทำไม่เป็นอี๊ก ไม่เคยทำนี่หว่า
แล้วก็ผ่านไปอีก 1 วันอันน่าเบื่อ โอ้..ชีวิต....
ป.ล. ยิบแซงมานไลท์(รสชาติ)จิงๆด้วยละ T_T 10月16日 เรื่องราวในช่วงนี้ วันที่ 12 ตุลาคม
เฮ้อ วันนี้โดนพ่อปลุกให้มาช่วยงานที่บ้านตั้งแต่ 8 โมงเช้า (วันเรียนยังไม่ตื่นเช้าเท่านี้เลยนะ) เช็ดกระจก ถูพื้น เดินงาน ฟังดูเป็นงานเบาๆ ต้องมาเห็นเองอะคับว่าที่บ้านกระจกมันเยอะ+ใหญ่แค่ไหน ให้ช่วยงานที่บ้านน่ะ จะokมาก ถ้าพูดดีๆ แต่นี่พ่อกลายเป็นสั่งซะนี่ ไม่อยากทำเล้ยยยย
วันที่ 13 ตุลาคม
วันนี้มีนัดกินสเต๊กกับเพื่อนๆที่ร้านการ์ด กะว่าจะไปที่ร้านบ่ายๆ แต่ได้ไปตอน20.00 เพราะมีลูกค้านั่งอยู่ที่ร้านประมาณ 3-4 ชั่วโมง (T_T) พอกินสเต๊กเสร็จ จะไปกินเหล้าต่อที่ตรอกข้าวสาร เพราะจะเคลียร์ปัญหาส่วนตัว กลายเป็นไม่ได้เคลียร์อีกเพราะพ่อสั่งให้กลับ โทรมาตอน 23.20 สั่งให้กลับถึงบ้านตอน 23.30 โอ้โห มันน่าโมโหมั้ยเนี่ย ช่วยงานที่บ้านถึงมืด ไปกินกะเพื่อนๆช้า แถมจะไปกินเหล้าก็โดนสั่งกลับซะอีกนี่ มันน่าโมโหมั้ยล่ะเนี่ยยยยยย
วันที่ 14 ตุลาคม
นอนซะเยอะ เพราะไม่สบาย กินยาแก้หวัดแล้วง่วง เลยนอน เหอๆๆ
วันที่ 15 ตุลาคม
วันนี้ก็ต้องช่วยงานที่บ้านเหมือนเดิม ตอนกลางคืนลองบุหรี่ใหม่ ถ้าใครนิยมสูบ light ก็ต้องขอแนะนำ ยิบแซง (บุหรี่นอก ผมไม่รู้ว่ามัน light รึเปล่านะ แต่ผมลองดูแล้ว คิดว่าน่าจะ light อะ)
วันที่ 16 ตุลาคม เมื่อ 21 ปีที่แล้วเพิ่งจะลืมตาดูโลก
วันนี้ไปเที่ยวกับปูมา ใจจริงแล้ว อยากพักผ่อนเพราะต้องช่วยงานที่บ้านวันจันทร์-เสาร์ ไม่สบาย เป็นหวัด และมีงานเขียนคอลัมน์ลงหนังสืออีก แต่หากไม่ไป แม่นางคงจะโกรธอีกเป็นแน่แท้ แต่ก็ ok อะนะ ถือซะว่าไปเดินเที่ยวมั่งละกัน อีกอย่าง ปูรอให้ถึงวันนี้มานานแล้วด้วยอะ
เหมือนเป็นอะไรที่ผิดพลาดไปซะทุกอย่าง จะไปดูหนัง ก็ดันไม่มีอะไรน่าสนใจด้วยอะ ปูอยากดู sound of thunder ก็ตามใจปู ดูร้าน kinokuniya bookstore ก็ไม่มีหนังสือที่น่าสนใจ กลายเป็นไม่มีอะไรทำ กลายเป็นเดินเล่นเฉยๆไปซะงั้น รองเท้าปูก็มาขาดซะนี่ โอ้ววว!!!! ให้มันได้งี้สิ หนังก็ไม่สนุกเท่าที่ควร หนังจบก็ส่งปูที่บ้าน ปูก็เอาของขวัญมาให้ น่ารักดี เป็นตุ๊กตาในกล่องใสๆ (คงเป็นอย่างเดียวในวันนี้ที่ไม่ผิดพลาด) จากนั้นก็หาอะไรกินนิดหน่อย แล้วกลับมาตายรัง
ป.ล. ดีนะที่ต้นฉบับทำเสร็จแล้ว ไม่งั้นคงแย่แน่ๆ ว่าแต่ เมื่อไหร่จะได้ลงซะที(วะ)เนี่ย
|
|
|
